ទឹកជាដៃគូរសហការដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងវិស័យសំណង់ តែក៏អាចជាសត្រូវដ៏អាក្រក់បំផុតក្នុងការបំផ្លាញសមិទ្ធិផលសំណង់បានដែរ ដូចប្រសាសន៍ឯកឧត្តម ស៊ុន ចាន់ថុល ធ្លាប់បាននិយាយថា «ទឹកជាសត្រូវនៃផ្លូវ» ក្នុងន័យនេះ ឯកឧត្តម ចង់សំដៅទៅលើផលប៉ះពាល់លើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធទូទាំងប្រទេស ដែលបន្សល់ដោយសារគ្រោះទឹកជំនន់នាពេលកន្លងមក។ ជាក់ស្ដែង គ្រោះទឹកជំនន់ដែលគ្របដណ្ដប់កម្ពុជាក្នុងកំឡុងពេលដ៏ខ្លី បានធ្វើឱ្យខូចខាតហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនានាក្នុងស្រុកសរុបប្រមាណជាង ៣ ពាន់គីឡូម៉ែត្រ រួមមាន ផ្លូវជាតិ ផ្លូវខេត្ត ផ្លូវគ្រួសក្រហម ផ្លូវលំជនបទ។ល។ ហើយបើគិតមកត្រឹមចុងខែ វិច្ឆិកា រដ្ឋាភិបាល ក៏បានធ្វើការជួសជុលបន្ទាន់លើផ្លូវខូចខាតបានប្រវែងជាង ១១២ គីឡូម៉ែត្រ ហើយ។ ជាមួយគ្នានេះ កម្ពុជានឹងត្រូវប្រើប្រាស់ថវិការប្រមាណ ៩១ លានដុល្លារ ដើម្បីកែលម្អលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធទាំងនេះឡើងវិញ។ នេះជាគឺជាទំហំខូចខាតដ៏ធំសម្បើមមួយ ដែលរដ្ឋាភិបាលត្រូវដោះស្រាយ ដោយប្រើប្រាស់ថវិកាជាច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ បើគិតមកទល់បច្ចុបន្ន ក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុ ទើបអនុម័តថវិកាបានត្រឹម ១៥ លានដុល្លារប៉ុណ្ណោះ សម្រាប់ខេត្តអាទិភាពដែលទទួលរងការខូចខាតខ្លាំងចំនួន ៣ រួមមាន បន្ទាយមានជ័យ ពោធិ៍សាត់ និងបាត់ដំបង។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាទឹកជំនន់ធ្វើឱ្យផ្លូវខូច? បើយោងតាមគេហទំព័រ ScienceDirect ស្ដីពីការស្រាវជ្រាវលើវិស័យដឹកជញ្ជូន ទឹកជំនន់ ជាពិសេសទឹកជំនន់ដែលកើនឡើងមកពីភ្លៀងធ្លាក់ជាបន្តបន្ទាប់ គឺជាបុព្វហេតុចំបង ដែលបណ្ដាលឱ្យខូចខាតផ្លូវថ្នល់។ ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង បណ្តាលឱ្យមានលំហូរដីនៅក្រោមស្រទាប់កៅស៊ូ ដែលធ្វើកៅស៊ូបាត់បង់ភាពមាំ បូកផ្សំនឹងការធ្វើចរាចរណ៍ (ទម្ងន់យានយន្ត ជាពិសេសរថយន្តធំៗ) ធ្វើឱ្យស្រទាប់កៅស៊ូប្រះស្រាំ បែក និងធ្វើឱ្យមានគ្រឡុកទៀតផង។ ការស្រាវជ្រាវផ្សេងទៀតបានឱ្យដឹងដែរថា ក្រៅពីការជ្រៀតចូលក្នុងស្រទាប់បាតកៅស៊ូ ទឹកក៏ជាកត្តាជំរុញឱ្យទំហំ និងបរិមាណនៃស្នាមប្រេះនៅលើផ្ទៃកៅស៊ូ រីកកាន់តែធំឡើងៗ។ កម្លាំងនៃតំណក់ទឹកភ្លៀង និងរយៈពេលភ្លៀងធ្លាក់ដែលវែង ក៏បង្កឱ្យមានស្នាមប្រេះលើផ្ទៃកៅស៊ូផងដែរ។ អ្នកជំនាញខាងផ្លូវថ្នល់ និងជាជំនួយការសាស្រ្តាចារ្យនៅសាកលវិទ្យាល័យ Manit ប្រទេសឥណ្ឌា អ្នកស្រី Siddartha Rokade បាននិយាយថា៖ «គ្រាប់កៅស៊ូ (bitumen) ជាសារធាតុដែលមិនអាចជ្រាបទឹក។ប៉ុន្តែ បើរយៈពេលនៃការលិចលង់កាន់តែយូរ វាក៏អាចធ្វើឱ្យទឹកជ្រាបចូលបានដែរ។» អ្នកស្រីបានបន្តថា៖ «ប្រសិនបើសិនបើមាន ប្រហោងតូចមួយក្នុងកៅស៊ូហើយ គ្រាប់កៅស៊ូនេះនឹងបឺតទឹកចូលទៅក្នុងកាន់តែលឿន ធ្វើឱ្យទំហំប្រហោងកាន់តែធំទៅៗ ហេតុដូច្នេះ ទើបផ្លូវណាដែលប្រហោងស្រាប់ហើយ ប្រហោងគឺកាន់តែរីកធំឡើងៗ ហើយអាចរាលដាលទៅផ្នែក ដែលមិនមានប្រហោងទៀតផង។» -- ការគ្រប់គ្រងប្រព័ន្ធលូ​ -- យ៉ាងណាមិញ ទំហំនៃការខូចខាតហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ ក៏មិនអាស្រ័យលើកត្តាទឹកជំនន់តែមួយមុខនោះទេ កត្តាផ្សេងៗទៀតដូចជា ការរៀបចំផែនការក្នុងក្រុង រួមមាន ការគ្រប់គ្រងលើប្រព័ន្ធលូបង្ហូរទឹក បញ្ហាសម្រាម ការរៀបចំប្រព័ន្ធដឹកជញ្ជូន ជាដើម ក៏ជាកត្តាចូលរួមចំណែកលើការខូចខាតនេះផងដែរ។ បើយោងតាម វិស្វករជំនាញទទួលបន្ទុកផ្នែកផ្លូវក្នុងស្រុក និងតំបន់ក្នុងរដ្ឋ Illinois ប្រទេសអាមេរិក លោក WILLIAM T. SUNLEY បានឱ្យដឹងថា មិនថាប្រភេទបេតុង កៅស៊ូ ឬ ក្រួស ទេ ប្រសិនបើរៀបប្រព័ន្ធបង្ហូរទឹកមិនបានត្រឹមត្រូវទេ វាគង់តែខូចគុណភាពដូចគ្នា។ លោកបានបន្ថែមថា លូមិនមែនចេះតែដកដាក់ក្រោយពេលគេធ្វើផ្លូវហើយបានទេ ដូច្នេះហើយទើបមុនធ្វើគម្រោងអភិវឌ្ឍហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនានា ទាមទារឱ្យមានការរៀបចំផែនការសម្រាប់គ្រប់គ្រងលើប្រព័ន្ធលូបង្ហូរទឹកនេះឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ទាំងការទុកចិញ្ចើមផ្លូវសងខាង ការជីកដាក់លូ ការទុកប្រហោង និងទំហំមុខលូ ជាដើម។ ប្រសិនបើសាងសង់មិនបានត្រឹមត្រូវទេ ទឹកអាចជ្រាបចូលក្នុងផ្នែកបាតនៃស៊ីម៉ង់ ឬកៅស៊ូ នៅពេលបរិមាណទឹកកាន់តែច្រើន ធ្វើឱ្យផ្នែកបាតងាយប្រេះ បូកផ្សំជាមួយនឹងសកម្មភាពចរាចរណ៍ ដែលបណ្តាលឱ្យស្នាមប្រេះទាំងនោះ បែកជាប្រហោង ប្រេះបែក និងគ្រឡុកធំៗជាដើម។ លោកបានបន្ថែមថា ដើម្បីកាត់បន្ថយការខូចខាតដោយសារទឹកដក់ទាំងនេះ អ្នកសាងសង់ត្រូវរៀបចំប្រព័ន្ធបង្ហូរទឹកឱ្យបានល្អ។ ពោលគឺ ចំណាយបន្ថែមលើប្រព័ន្ធបង្ហូរទឹកពិតមែន តែនិងជួយសន្សំប្រាក់ទ្វេដង ព្រោះមិនចាប់ចាប់ជួលជុលផ្លូវញឹកញាប់។ -- វិធីសាស្ត្រទប់ស្កាត់ -- វិធីសាស្រ្តមួយចំនួន ដែលត្រូវបានគេអនុវត្ត ដើម្បីបញ្ជៀសការខូចខាតផ្លូវថ្នល់កាន់តែខ្លាំងនៅពេលកំពុងមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ឬទឹកជំនន់គឺ ការកាត់បន្ថយបរិមាណចរាចរណ៍ និងល្បឿនមធ្យមនៅពេលភ្លៀង ការបិទផ្លូវទាំងស្រុងនៅពេល ដែលផ្ទៃផ្លូវគ្របដណ្ដប់ដោយទឹក (មិនថាជម្រៅប៉ុណ្ណាទេ) ការផ្លាស់ប្ដូរថ្ងៃសម្រាប់ធ្វើចរាចរណ៍ជាដើម។ នេះគឺជាដំណោះស្រាយចំពោះមុខ ប៉ុន្តែក៏នៅមានវិធីសាស្ត្រមួយចំនួនទៀត ដែលរដ្ឋាភិបាលអាចធ្វើបានជាការបង្កា និងទប់ស្កាត់មិនឱ្យផ្លូវខូចខាតខ្លាំងពេលមានទឹកជំនន់។ ទឹកជំនន់គឺ ជាគ្រោះធម្មជាតិដែលយើងមិនអាចកំណត់បាន តែអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបានគឺការពង្រឹងគុណភាពនៃការរចនាផ្លូវ បច្ចេកទេសធ្វើផ្លុវ ប្រព័ន្ធបង្លូរទឹក ក៏ដូចជាការកំណត់ចំនួន និងទំងន់យានយន្តដែលបើកបរលើផ្លូវជាដើម។ លោក James Harris ប្រធានផ្នែករៀបគម្រោង និងបណ្តាញហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ នៅវិទ្យាស្ថាន Royal Town Planning Institute (RTPI) បានលើកឡើងពីវិធានចំនួន ៤ ដើម្បីការពារហានិភ័យទឹកជំនន់ប្រកបដោយនិរន្តរភាព ដែលអាចរក្សាគុណភាពផ្លូវពី ៥០ ទៅ ១០០ ឆ្នាំ។ ការរៀបចំប្រព័ន្ធបង្ហូរទឹកក្នុងក្រុងប្រកបដោយនិរន្តរភាព (SUDS) គឺជាដំណោះស្រាយរៀបចំប្រព័ន្ធលូ ដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងទៅនឹងប្រឡាយធម្មជាតិ មិនប៉ះពាល់បរិស្ថានទៀតផង និងធន់ជាងវិធីសាស្រ្តសាងសង់ប្រព័ន្ធលូបែបប្រពៃណីទៀតផង។ វិធីសាស្ត្រនេះ រួមមាន ការជីកជម្រេលមានប្រវែងវែង ដែលមានដាំដើមធម្មជាតិនៅមាត់ច្រាំង និងមានចង្អូរជ្រៅនៅចំកណ្ដាល ពោលគឺ នៅពេលមានភ្លៀងធ្លាក់កាកសំណល់កង្វក់ ឬលំហូរដីល្បាប់ផ្សេងៗ នឹងត្រូវបានស្ទាក់ដោយដើមធម្មជាតិ និងស្មៅនៅក្រោមដើមទាំងនោះ ចម្រោះទឹកដែលហូរនោះ ហើយហូរចូលក្នុងអាងស្ទុកទឹកធំ ដែលវិធីនេះអាចជួយកាត់បន្ថយការបំពុលទឹកទៀតផង។ វិធានការ បន្ទាប់បន្សំផ្សេងៗទៀតរួមមាន ដូចជា ការបង្កើតទីធ្លាបៃតងពហុមុខងារ (ទីធ្លាលេងកម្សាន្ត) នៅក្បែរផ្លូវ ដែលអាចដើរតួជាកន្លែងស្តុកទឹក ក្នុងកំឡុងពេលមានទឹកជំនន់ ឬការដាំស្មៅ និងដើមឈើដើម្បីធ្វើឱ្យដីមានស្ថេរភាព និងបង្កើនការជ្រាបចូលទឹកក្រោមដីបានឆាប់រហ័សជាដើម។